Hola & mucho gusto [[โอล่ะ มูโช่ กุสโต้]]

posted on 31 May 2011 12:26 by chntr-tangmo

สืบเนื่องจากการหยิบยืม a day 129 มาจากสหายอันเป็นที่รัก และได้มีโอกาสเปิดอ่านแบบคร่าวๆ ก็อ่านเจอคอลัมน์ a/bookvertorial ที่มีบทสัมภาษณ์ของ คุณ วิชัย เจ้าของบล๊อก เรื่องป่วยๆของคนโรงแรม http://doggiestyle.exteen.com/ ซึ่งเป็นบล๊อคที่เราติดตามอ่านมานานเม้ก

เค้าก็ได้ให้สัมภาษณ์ว่า " ผมคิดเสมอว่า ถ้ารเามีความคิดทำนองว่า แค่นี้กูก็ทำได้ ให้จงรีบทำสิ่งนั้นให้เร็วที่สุด อย่ามัวแต่คิด" หูยยยยยยย แค่นั้นแหละ มีเสียงเชียร์ดังในใจ เอาเลยๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะเคยคิดไว้เหมือนกันว่าอยากเขียนบล๊อคบ้างอะไรบ้าง เอาไว้เก็บความทรงจำดีดี หรือแย่ๆ

เอาละ มาเริ่มต้นเขียนอย่างจริงจังดีกว่าโน๊ะ Money mouth

เอาเป็นว่าขอแนะนำตัวก่อนละกัน [จิงๆแล้วไม่รู้จะเริ่มต้นด้วยอะไรตะหาก ฮ่า]

เราชื่อ แตง แต่เพื่อนๆเรียก โม้ สาเหตุเพราะอันใดไม่ทราบเช่นกัน เพราะโดนเรียกมาแบบนี้นานแล้ว จนบางทีเพื่อนในกลุ่มเรียกว่า "แตง" มันให้ความรู้สึกแปลกๆนะ -"-

ตอนนี้เรียนจบแล้ว เรียกว่าจบมานานแล้วแต่ยังไม่มีงานทำ [จบมาประมาณ 4 เดือนและ Tongue out

เรื่องมันเศร้า เก็บไว้พูด เอนทรี่หน้าละกัน] ส่วนเรียนจบอะไรมานั้น คงต้องใช้พื้นที่ในการอธิบายนานหน่อยนะ เอาเป็นว่า จำคำว่า "นักกิจกรรมบำบัด" ไว้ละกัน หรือ จะจินตนาการอะไรไปก่อนก็ได้นะค่ะ Kiss

นิสัยส่วนตัว : เป็นคนพูดน้อย เรียบร้อยอย่างกะผ้าพับไว้ ... เฮ้ย !!! ตื่น จริงๆแล้ว เราเป็นคนพูดมาก ถ้าคนคนนั้นเป็นคนรู้จัก // เป็นสาวขี้เม้าท์ เม้าท์ไปเรื่อย แม้กระทั่งตัวละครที่อยู่ในทีวีก็จะเม้าท์ ยิ่งถ้าเจอคนคอเดียวกันด้วยนะ // เพื่อนสนิทเราบอกว่า แกมันอินดี้ เพราะ ฟังFAT// อ่าน a day เหตุผลของมันมีแค่นั้น แต่เราว่านะ เราแค่ชอบฟังเพลงที่ FAT เปิดอ่ะ เราว่ามันใช่นะ !!! // จะเฉยๆกะคนที่ไม่รู้จัก แต่ถ้ารู้จักกัน ชั้นก็จะกลายเป็นอีกคนนึงเลยแหละ ฮ่าา LOL

ความชอบส่วนตัว : เราชอบดูบอล เราเป็นเด็กผี เราเชียร์แมนยู [ปล. ไม่ได้เชียร์ตามกระแส แต่เชียร์เพราะเชียร์ตามพี่ชาย เชียร์มาตั้งแต่ ม.ต้น แล้ว เนื่องจากแฟนทีมอื่นๆชอบมาว่าเด็กผีสมัยนี้เชียร์เพราะเห็นความสำเร็จในยุคปัจจุบันของแมนยูเท่านั้น ไม่ใช่เว่ยยยยยย !!!!!]

เราชอบแนวเพลงและแนวคิดของค่าย LOVEIS และเพลงที่ไม่ใช่เพลงในกระแสหลักแบบค่ายใหญ่ แต่มีแวบๆบ้างเวลาสอบที่จะชอบฟังเพลงเหล่านั้น มันคลายเครียดได้ดีมากอย่างไม่น่าเชื่ออ่ะ [เวลาเครียดลองทำดูนะค่ะ] Wink

FRIDAY, FLURE, BW, SQ, STAMP, LIPTA, เยอะอ่ะ Wink

และความชอบสุดท้าย ==> เนื่องจากว่าเฮาเป๋นคนเมือง ป้อแม่ปี้น้อง รากเหง้า เฮาก่อเป๋นคนเมือง ดังนั้น เฮาจึงชอบและหม่ะอายเวลาอู้เมือง เวลาไปอยู่ตี้อื่นตี้หม่ะใจ่เจียงใหม่แล้วได้ยินคนอู้กำเมือง มันฮู้สึกม่วนใจ๋ขะหนาดเลยอ่ะ จากประสบก๋านที่ได้ไปฝึกงานตี้สุราดและกุงเต๊บ ได้ป่ะลุงกะป้าตี้เป๋นคนเจียงฮาย แล้วเปิ้นไปขายขนมดอกโดนตี้สุราด เวลาไปแอ่วตี้ศาลเจ้า ต้องไปแวะแอ่วหาลุงกะป้ากุตื๊ด ไปอู้เมืองกับเปิ้น ไปซื้อขนมดอกโดน ละลุงกะป้าก่อชอบบอกอะหยังหลายๆอย่าง เช่น จะไปดีสั่งอะหยังเผ็ดเน้อลูก ตี้นี่เปิ้นกิ๋นเผ็ดกั๋นขนาดหนา (บ่อตันละเจ้าก่อนมาร้านป้าน้องไปโซ๊ยขะหนมเส้นน้ามแก๋งไก่มาละเจ้า Tongue out

เผ็ดจ๋นน้ามหูน้ามต๋าไหลเลยเจ้า) บ่ะใจ่เหมือนบ้านเฮา ลองไปแอ่วฮั่นแล่ะ นี่แล่ะ ฮู้สึกเหมือนได้ป่ะคนบ้านเดียวกั๋นละมั่นอุ่นใจ๋ Surprised

และจากก๋านตี้ได้นั่งรถโดยสารสายแม่แต๋งปิ๊กบ้านในมะแลงวันนึ่ง ได้ป่ะแม่ยิง รุ่นราวคราวเดียวกับเฮาเนี่ยะ แต่สีเฮาจะเฒ่ากว่า แล้วเขาอู้ไทยใส่กันแต่เฮาฮู้ สึกได้ว่า มันสาปเมือง ขะหนาดเลยอ่ะ ปล. หม่ะใจ่อยากฮู้อยากหันเรื่องคนอื่นหนา แต่อี่หล้าหมู่นี้อู้กั๋นเสียงดังในระดับตี้คนตึงกันรถเปิ้นได้ยินกั๋นอ่ะ แต่ก่อยังบ่ได้หันไปผ่อหน้าเขาหน่ะ จ๋นได้โอกาส ป๊าดโทะ อี่หล้าเหยยยย คนเมืองชัดๆๆ ยิหยังต้องมา "แอ๊บ" อู้ไทยตวยอ่ะ ข้าเจ้าบ่อเข้าใจ๋ แกนตับ (ขอยืมคำ พูดพี่วิชัยนะค่ะ Cry

) ขะหนาดเจ้าาา จ๋นมีโทรสับจากตางบ้านอี่น้องโทมาก้า "เอ่อ นั่งรถแม่แต๋งมานิ มันหม่ะหมีรถแม่ริม ขะใจ๋ออกมาฮับเน้อ อารมณ์บะดีนิ ยะกระเป๋าหาย" ฮูยยยยยยยยย ฮานิ ยะได้ก้าลักยิ้ม ใจ๋จิงไข้อยากไข้หัวออกมาดังๆซักกำ แต่เดียวคนในรถเปิ้นจะว่า " อี่ฮ่านี่เป๋นผีบ้า เหียก้า" LOL คือ เฮาบ่ะได้ว่าอี่หล้าฮั่นผิดหนา แต่เฮาม๊อกตะหลกตี้อี่หล้าหมู่ฮั้นนิหยังต้องอู้ไทยตวยอ่ะ อายอี้ ทั้งๆตี้เวลาอู้ไทยแล้วมันสาปเมืองขะหนาดนั้น ถ้าเป๋นเฮาหนา สู้อู้เมืองออกมาเลยดีกว่า บ่กั๊ดอกดี Cry

นอกจากเหี่ยว่า เฮาตกอยู่ในสถานการณ์ตี้ต้องอู้ไทย เฮาก่อจะอู้ไทยออกมาเหี่ย เต้าอั้นนะ ปล. เกยมีคนไทยตี้อยู่ภาคก๋างบอกเฮาว่า เฮาอู้ไทยบ่ะเหน่อเนาะ ละก่อแหมตี้ตี้คอนเฟิมก่อคือ ตี้ตี้เฮาไปสมัครงานและไปทดลองงานมาเป๋นเวลาสามวัน เปิ้นก่ออู้ว่า น้องน้องนี่ดีเน๊าะ บ่ะมีไผ๋อู้สาปเมืองดี ฮ่าาาาา

[หลังจากที่ได้ให้คนคนนึง Preview แล้วเค้าติงมานิดนุงว่า "ภาษาเมืองมันยากแก่ความเข้าใจ" ของคนที่เค้าไม่ใช่คนเมืองนะแก เราจึงมาทำซับไทยกันดีกว่าค่ะ ^___^ เผื่อมีคนหลงเข้ามาอ่านเอนทรี่นี้แบบเบลอๆ Embarassed

]

เนื่องจากว่าเราเป็นคนท้องถิ่นที่ใช้ภาษาหลักคือภาษาพื้นเมือง Version เชียงใหม่ และบางทียังสามารถใช้เป็นภาษาราชการด้วยนะเออ เพราะเพิ่งโดนมากับตัว ... ต่อๆๆๆค่ะ พ่อแม่พี่น้อง ญาติโกโหติกา ของเราก็เป็นคนท้องถิ่น ดังนั้น เราจึงชอบและไม่รู้สึกเขินอายเวลาพูดภาษาท้องถิ่นเลยซักกะนิด ในตอนที่เราได้ไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่เชียงใหม่แล้วได้ยินคนพูดภาษาท้องถิ่น (เหนือ) มันทำให้เรารู้สึกดีมากๆเลยนะ เหมือนได้เจอคนบ้านดียวกัน อุ่นใจมากๆเลยทีเดียว และจากประสบการณ์ที่ได้ไปฝึกงานที่เมืองหลวง กรุงเทพฯ และ สุราษฏร์ธานี และได้ไปเจอคู่สามีภรรยาที่เป็นคนจังหวัดเชียงราย แล้วเค้าไปขายขนมชนิดหนึ่งชื่อขนมดอกโดนที่ตลาดศาลเจ้า (ตลาดนัดขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใน จ. สุราษฏร์ธานี ซึ่งมีทั้งของกิน ของซื้อ แปลกๆ สำหรับคนต่างถิ่นมากมาย เปิดทุกวัน ตอนเย็นๆนะจ๊ะ) เวลาที่เราและเพื่อนๆไปเที่ยวที่ตลาดแห่งนี้ ต้องแวะไปที่ร้านของลุงกะป้าทุกครั้งเลยทีเดียว ไปพูดภาษาท้องถิ่นกันให้ไฟแลป ไปอุดหนุนขนมดอกโดนแสนอร่อย และลุงกะป้าก็มักจะเล่าเรื่องราวต่างๆ เช่น อย่าไปสั่งอาหารที่มีรสชาดเผ็ดนะลูก ที่นี่เค้าทานเผ็ดกันมากๆ ไม่เหมือนที่บ้านเรานะลูก (ไม่ทันแล้วค่ะคุณป้า เพราะก่อนหนูจะมาที่ร้านของคุณป้า หนูเพิ่งไปลองทานขนมจีน แกงไก่มาละค่ะ เผ็ดเกินคำบรรยายเลยค่ะป้า) และยังแนะนำให้ลองไปที่ที่นั่นที่นี่ในตัวจังหวัด ทำให้รู้สึกเหมือนเจอญาติพี่น้อง รู้สึกมันอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และจากการที่ได้นั่งรถโดยสารประจำทางกลับบ้านในเย็นวันหนึ่ง ก็ได้เจอผู้หญิงอายุน่าจะไล่ๆกับเราเนี่ยแหละ แต่ท่าทางเราจะแก่กว่านิสนึง เค้าสนทนากันด้วยภาษากลาง แต่เราสัมผัสได้ว่ามันเหน่อมากเลยอ่ะ มันไม่ใช่อ่ะ ปล. ไม่ใช่ว่าสอดรู้แอบฟังเค้าคุยกันนะ แต่เค้าพูดกันด้วยเสียงที่ดังในระดับที่ผู้โดยสารในรถทั้งคันได้ยินอ่ะ แต่เราก็ไม่ได้หันไปสังเกตุพวกเค้านะ จนกระทั่งสบโอกาส โอ๊ยยยยยยยยยยย คุณน้องขา คุณน้องนี่คน Local เดียวกันกะคุณพี่เลยนะค่ะเนี่ย -"- ทำไมต้องมา แอ๊บ พูดภาษากลางด้วยละค่ะ อิฉันไม่เข้าใจค่ะ ปวดตับ !!! มากเลยนะค่ะ จนกระทั่งมีโทรศัพท์จากทางบ้านของคุณน้องนางหนึ่งโทรเข้ามาค่ะ " อืม นั่งรถโดยสารสายแม่แตง - เชียงใหม่ มาอ่ะ รถแม่ริมหมดแล้วอ่ะ รีบๆออกมารับด้วยนะ อารมณ์เสียอ่ะ ทำกระเป๋าหายใบหนึ่ง " ฮูย อิฉันนี่แบบ ทำได้เพียงแอบยิ้มและตลกในใจเบาๆ แต่ใจจริงแล้วอยากจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆมากๆ แต่กลัวผู้โดยสารท่านอื่นในรถจะคิดว่า "ยัยคนนี้เป็นคนบ้าที่หลุดออกมาจากโรงพยาบาลรึเปล่าเนี่ย " คือ เราไม่ได้ว่าคุณน้องคนนั้นเค้าผิดอะไรหรอกนะ แต่เราแค่รู้สึกตลกที่ทำไมคุณน้องกกลุ่มนี้เลือกที่จะสนทนากันด้วยภาษากลางล่ะ อายหรอที่จะพูดภาษาท้องถิ่น ทั้งๆที่ตอนสนทนากันด้วยภาษากลางแล้วมันจะ "เหน่อ" ขนาดนั้นอ่ะ ถ้าเป็นเรานะ จะพูดภาษาท้องถิ่นออกมาเลยดีกว่า โล่งโปร่งสบายกว่าตั้งเยอะ (ผ้าอนามัยรึเปล่า ???) นอกจากว่า เราต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องใช้ภาษากลาง เราก็จะใช้ภาษากลางได้อย่าไงเคอะเขิน ปล. มีคนที่เค้าใช้ภาษากลางเป็นประจำวันในชีวิต เค้าบอกกับเราว่าเวลาเราพูดภาษากลางมันก็ไม่เหน่อนะ และทีเรามั่นใจเพราะที่ที่เราไปสมัครงานและไปทดลองงานมาสามวัน เค้าก็บอกว่าดีเนอะที่น้องๆไม่มีใครพูดเหน่อเลย ฮ่าาาาาา

ส่วนตัวเรานะคิดว่า คนพูดเหน่อ ก็น่ารักดีนะ เพราะมีเพื่อนในเมเจอร์คนนึงมาจากสุพรรณบุรี พูดเหน่อตั้งแต่ปี1ยันปี4 เวลาPresent งานหน้าห้องทุกๆคนในห้องจะให้ความสนใจเค้ามากกกก อยากบอกว่า

" เหน่อแล้วมันผิดตรงไหน (ไม่ผิดฮ๊าฟ) แต่อู้กำเมืองก็ไม่ได้น่าอายนะจ๊ะ "

ฮ่าฮ่า หลังจากที่พยายามเขียนมาได้สองวัน สำเร็จแล้วฮ้าฟฟฟฟฟฟ เอนทรี่แรก และจะต้องมี เอนทรี่ต่อๆไปตามมาอย่างแน่นอน เพราะมีเวลาว่างมากๆ ก็เลยฟุ้งซ่าน ต้องเอามาจัดระเบียบลงใน บล๊อคนี้ซะแล้ว

อยากบอกทุกท่านที่เข้ามาอ่านว่า Hola & mucho gusto [[โอล่ะ มูโช่ กุสโต้] แปลว่า สวัสดี และ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ Cool