Blog คนบ้า เฮฮาไร้สาระ

มีเรื่องอยู่ในหัวเยอะมาก

เรื่องงาน

เรื่องผช.

เรื่องที่ทำงาน

เขียนเรื่องงานก่อนละกันตามที่สัญญาไว้

เพราะได้งานทำแล้วค่ะ วันนี้ 29/7/11 กะลังจะเข้าไปเขียนรายละเอียด

เขียนใบสมัคร และรับรู้รายละเอียดเกี่ยวกับตำแหน่งที่จะได้ไปทำ ฮึบๆๆ สู้ๆๆ

ไว้คืนนี้ถ้าว่าง จะมาอัพอีกเด้อค่ะ 

วันนี้ไปที่ทำงานแล้วค่ะ

บรรยากาศ ก็โอเคนะค่ะ เพราะเคยเป็นเด็กฝึกงานของที่นี่มาแล้ว

สาธุ ขอให้มีเรื่องดีดี เกิดขึ้นแบบนี้ทุกวันเท้ออออออออออออ

วันนี้หมดแรงง่ะ เอาไว้พรุ่งนี้มาเขียนดีกว่า ถ้ามีเน็ตใช้นะ :(

กลับมาแล้วค่ะหลังจากที่หายไปนานมาก

เพราะไม่มีอารมณ์และเวลาเขียนเลยเนื่องจากช่วงนี้ป่วยหนัก 

เอาหล่ะ

มาเริ่มกันดีกว่า

ที่ทำงานของเรา เป็นโรงพยาบาลเฉพาะทางของรัฐ

เราทำงานในแผนกกิจกรรมบำบัด

สงสัยแล้วสินะว่า “กิจกรรมบำบัด” คือ อะไร

เอาเป็นว่าเราขออธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ นะ

สมมุติว่า นางสาวเอ ป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองแตก

แล้วทำให้มีอาการอัมพาตซีกขวา แขนขวาไม่มีแรง

ทำให้ไม่สามารถทำกิจวัตรประจำวัน เช่น กินข้าว แปรงฟัน อาบน้ำ ฯลฯ ได้

ดังนั้น นักกิจกรรมบำบัดจึงต้องวิเคราะห์กิจกรรมและใช้กิจกรรมต่างๆ

ที่จะช่วยให้แขนขวาของนางสาวเอกลับมามีแรง

เช่น กิจกรรมที่เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ

เพื่อทำให้นางสาวเอ สามารถกลับมาทำกิจวัตรประจำวัน

เออ ไม่รู้ว่า อธิบายไปแล้วจะเข้าใจรึเปล่านะ -*-

ส่วนเรื่องบรรยากาศที่ทำงาน ก็โอเคเลยนะ พี่พี่ให้การต้อนรับดี

เราสัมผัสได้ถึงมิตรภาพในการทำงานเลยหล่ะ แค่เริ่มต้น ก็ดีขนาดนี้

ต่อไปต้องดีกว่านี้แน่เลย ^^

ไม่มีการแบ่งชนชั้น ว่าใครเป็นหมอ หรือใครเป็นอะไร

เราสามารถทานข้าวโต๊ะเดียวกันกันเลยนะ

โดยเฉพาะมื้อกลางวัน เป็นอะไรที่สนุกมาก ทั้ง กินข้าว นั่งเม้าท์

บางทีก็มีปรึกษากันเรื่องคนไข้แต่ละอาการ ว่าให้การบำบัดแบบนี้ โอเคไม๊ ?

แต่ก็ไม่ถึงขั้น ข้ามเส้นนะ เราต้องให้ความเคารพกันและกันด้วย

เรื่องที่ทำให้หนักใจคือ เรื่องการเดินทางนี่แหละ อันเนื่องมาจากหอพักที่เราอยู่

มันไกลจากที่ทำงาน ถามว่าระยะทางไกลไม๊ ไม่นะ นั่งรถเมล์สองป้าย

แต่ก็อย่างที่รู้ๆกันว่า กทม. ทุกหย่อมหญ้าย่อมรถติด

ดังนั้น เราต้องเผื่อเวลาในการเดินทางประมาณ 45 นาทีเลยหล่ะ

แล้วยิ่งเราเป็นคนที่ทำอะไรช้ามากเลยต้องเผื่อเวลาแต่งตัวอีก 1 ชั่วโมง

ดังนั้น เราต้องตื่นก่อนประมาณ 2 ชั่วโมง ฮ่าๆๆๆๆ บ้าไปแล้ว

เคยมีวันนึงที่เราตื่นสาย โอ้ว ชิท ไปถึงที่ทำงาน 08.30 น. เป๊ะ !!!!

เราเป็นคนเชียงใหม่ ช่วงวันแม่ที่ผ่านมามีแต่คนถามว่า กลับบ้านไม๊

เราก็ได้แต่ส่ายหน้า แล้วบอกว่า ไม่กลับค่ะ ไม่ใช่ไม่อยากกลับนะ

อยากกลับ อยากกลับไปหาสังคมที่คุ้นเคย แต่ก็คิดอีกที

กลัวจะไม่อยากกลับมาอ่ะเซ่ เพิ่งมาไม่ถึงเดือนเลยนะ

ดีจริงที่สมัยนี้เทคโนโลยีมันทำให้คนเราใกล้กันได้มากขึ้น

ไม่งั้นนะ เราคงคิดถึงพ่อกะแม่จนต้องนอนร้องไห้ ตาบวมแน่เลย T^T

ตอนนี้ชีวิตในเมืองกรุงกำลังจะโอเคละ เราสามารถไปไหนมาไหนคนเดียวได้มากขึ้น

สามารถกินข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว ดูคอนเสริต์คนเดียว

ภูมิใจจัง เก่งเหมือนกันนะเนี่ย (ไหง ชมตัวเองซะงั้น  -“-)

แต่ก็ยังมีอีกหลายๆเรื่องที่น่าตื่นเต้น และเรายังไม่คุ้นกะความเป็น กทม. เลยอ่ะ

เอาเป็นว่าเราจะค่อยๆปรับตัวเข้ากะเธอนะ กทม.

เพราะเราเป็นคนดั้นด้นเข้ามาอยู่กะเธอเอง เราก็ต้องปรับตัวให้เข้ากะเธอสินะ

เรารู้ว่าเธอน่ารัก มีอีกหลายๆมุมที่เรายังไม่เคยเห็น

แต่แน่นอนว่า อีกไม่นาน เราก็คงเจอมุมนั้นของเธอ

ตอนนี้มีลิสต์ สถานที่หลายๆสถานที่มากเลยที่เราอยากไป

เอาไว้มีเพื่อนไปแล้วเราจะตามหาเธอเองนะ BKK J

[[[[ต้องขอบคุณหนังสือ BKK kukik guid ของ สำนักพิมพ์ pollkadot ของพี่ตุ๊กตานะค่ะ

ทำให้เราเห็นมุมเล็กๆ น่ารักๆ ของ BKK ขอบคุณค่ะ]]]]

เอนทรี่นี้ รู้สึกได้ว่าเขียนไม่ค่อยสนุกเลยอ่ะ เนื้อหามัน อึนๆ อ่ะ ยังไงก็ทนอ่านนิดส์นึงนะค่ะ

จขบ. ก็พิมพ์ไป อ่านไป มันก็ อึนๆอ่ะ